Terapia trzewi, co to takiego?

Medycyna naturalna: Terapia trzewi jest jednym z elementów osteopatii i podlega pewnym ogólnym zasadom, takim jak: ciało jest jednością, organizm ma zdolności samoregulacji i samoleczenia, istnieją zależności miedzy strukturami i funkcjami, autonomiczny układ nerwowy jest główną osią, proces chorobowy równa się składowa somatyczna.

Metoda wisceralna za cel stawia sobie wspieranie organizmu w przywróceniu prawidłowej mobilności, motylności (ruchy trzewi) narządów, wykorzystując specjalistyczne, delikatne techniki, przed podjęciem pracy na narządach należy odpowiednio zdiagnozować restrykcje.

Dolegliwości, z jakimi zgłasza się pacjent do terapeuty, będą zazwyczaj niejednoznaczne i mogą być spowodowane dysfunkcjami lub chorobami narządów wewnętrznych. Można je interpretować na różne sposoby. Ważne by osoba zajmująca się terapią znała najważniejsze modele koncepcji i umiała je wykorzystać. Do najczęstszych modeli zaliczymy biomechaniczny, cyrkulacyjny, nerwowy, odruchowy.

Z początkiem XX w. podjęto się badań nad właściwościami jelit, za pierwszych naukowców, którzy przetarli szlaki innym badaczom, uważa się Williama Baylissa i Ernesta Starlinga. Odkryli oni bowiem peptydy i stworzyli nazwę hormon. Powyższe badania przyczyniły się do powstania neurogastroenterologii. Wiąże się to z odkryciem unerwienia jamy brzusznej w większym stopniu niż mózgu. Tak więc okazało się, że trzewia poprzez sieć nerwów i splotów tworzą samodzielną jednostkę, która kontroluje cały organizm niezależnie od naszej woli. W ten sposób organizm sam określa model kompensacji, by wydatek energetyczny był jak najmniejszy. Oczywiście jako że w organizmie istnieje zasada priorytetu, to ważniejsze układy mają pierwszeństwo przed mniej istotnymi w hierarchii przeżycia. Układ ruchu, będący na końcu łańcucha wartości musi się przystosować do istniejących zmian. Tłumaczy to niejako głębszą diagnostykę której musi być poddany każdy pacjent.

Makroskopowy podział wątroby wyróżnia płat prawy i lewy, płat czworoboczny i ogoniasty. Wątrobę pokrywa otrzewna prócz „pola nagiego” znajdującego się na powierzchni przeponowej – w miejscu połączenia z przeponą. Przepływ krwi przez narząd jest rzędu 1,5 l/min. Leży po prawym, górnym aspekcie pod przeponą.

Wątroba jest najbardziej aktywna w godzinach 1.-3. w nocy i wzmaganie się dolegliwości bólowych np. barku prawego w bardzo prosty sposób podpowie nam, że problem leży być może w tym konkretnym organie. Wątroba wykonuje około 800 różnych procesów metabolicznych. Dodatkowe obciążenie w postaci alkoholu, NLPZ czy innych substancji związanych z dietą, może te procesy zwielokrotnić, co spowoduje powiększenie lub obkurczenie narządu. Należy pamiętać, że jest ona ciągle w pracy i detoksykuje organizm. Zachodzi w niej lipoliza, produkcja triglicerydów, protein, witaminy K. Jej najmniejsza aktywność to godziny 13-15.

Do innych dolegliwości związanych z wątrobą można zaliczyć: osłabienie funkcji odpornościowej, powolne trawienie, dysfunkcje w odcinku szyjnym oraz piersiowym zlokalizowanym o okolicy Th8-9 bardziej po prawej stronie, zmienione napięcie przepony, skolioza lub wady ustawienia środkowej i dolnej części kręgosłupa piersiowego. Ale także bóle głowy, migreny, depresje, zmęczenie, pobudzenie lub upośledzenie funkcji innych narządów, będących w sąsiedztwie wątroby.

Zmiany w zależności od stanu wątroby są różne, a ich progresja zależy od tego, czy podejmiemy odpowiednie kroki ku temu by ją „wspomóc”. Oczywiście każdy przypadek należy diagnozować osobno. Nie każda skolioza odcinka piersiowego będzie spowodowana dysfunkcją wątroby, tak jak i migrena. Ważne jest, by mieć na uwadze, że narządy wewnętrzne wpływają bezpośrednio i pośrednio na jakość naszego funkcjonowania.

Techniki manualne pracy na wątrobie będą bazować na jej pobudzeniu tj. zwiększenia jej aktywności metabolizmu oraz zwiększenia ruchomości w obrębie jamy brzusznej. Podstawowe techniki to: bezpośrednia mobilizacja wątroby na siedząco, mobilizacja wątroby na boku, pompowanie wątroby oraz jej oscylacja. Wszystkie techniki wpłyną bezpośrednio na organ ale też pośrednio na sąsiednie. Techniki są delikatne i powinny być bezbolesne. Każdorazowo po zabiegu pacjent powinien mieć czas by „dojść do siebie”. Reakcje są różne i zależne od restrykcji oraz uwarunkowań pacjenta.