Cenna jak złoto i szlachetne kamienie

Mirra, wonna żywica, środek leczniczy. Używana do balsamowania zwłok i w kosmetyce. Zmniejsza ból, działa na receptory opioidowe w mózgu. Jest składnikiem kadzidła używanego w kościołach podczas liturgii.

Wygląda jak skrystalizowany miód. Ma gorzki, korzenny smak. Zawiera cenne olejki eteryczne. Topniejąca mirra wydziela przyjemny, słodki, drzewno-cynamonowy zapach z nutą dojrzałej pomarańczy.

Przed wiekami używano jej do leczenia chorób układu pokarmowego, oddechowego, rozrodczego. Obecnie dodawana jest jako środek antyseptyczny w płynach do płukania ust i pastach do zębów, stosuje się ją także w profilaktyce i leczeniu chorób dziąseł.
Mirra ma własności przeciwbólowe. Jest składnikiem niektórych mazideł i maści leczniczych używanych przy leczeniu otarć skóry, stłuczeń, bólach spowodowanych skręceniem stawów, itp.

Naukowcy z Florencji zbadali mechanizm jej przeciwbólowego działania na myszach. Zawarte w mirrze seskwiterpeny furanoeudesma-1,3-dien wpływają na receptory opioidowe w mózgu. Receptory te mają wpływ na odczuwanie bólu. Mirrę wykorzystywano też przez wieki przy balsamowaniu zwłok.

W dawnych czasach była równie cenna jak złoto i kamienie szlachetne, dlatego bywała środkiem płatniczym i stanowiła niezwykle cenny, królewski dar. Gorycz mirry symbolizuje trudy ludzkiego życia. Jej lecznicze własności to aluzja do roli Mesjasza jako wielkiego uzdrowiciela, lekarza dusz i ciał ludzkich.

Za pośrednictwem handlu mirra dotarła także do Chin, gdzie służyła najpierw jako kadzidło, a potem stała się również elementem tradycyjnej medycyny i jest nim do dziś. Według Chińczyków mirra „porusza krew”, dlatego stosują ją oni w problemach z krążeniem.
Mirrę pozyskuje się przez nacięcie kory balsamowców – ciernistych drzewek lub sporych krzewów, rosnących dziko w płn.-wsch. Afryce, w południowej części Półwyspu Arabskiego (w tzw. Arabii Szczęśliwej, czyli na terenach Omanu i Jemenu) oraz na Półwyspie Indyjskim.